ผู้ผลิตอาหารสัตว์เลี้ยงรายหนึ่งกำลังพัฒนาอาหารเม็ดพรีเมียมสูตรใหม่สำหรับสุนัขโต ทีมการตลาดต้องการสัดส่วนเนื้อสัตว์สูงขึ้นและไขมันมากขึ้นเพื่อให้ขนเงางาม นักโภชนาการจัดทำสูตร และโปรตีนรวมบนฉลากยังเท่ากับผลิตภัณฑ์เดิม แต่เมื่อไขมันเพิ่มขึ้น พลังงานของอาหารก็เพิ่มขึ้นด้วย เมื่อตรวจสูตรกับโปรไฟล์ FEDIAF ปรากฏว่าโปรตีนเข้าใกล้ขีดจำกัดมากกว่าที่คาดไว้มาก
สุนัขกินตามพลังงาน ไม่ใช่ตามเปอร์เซ็นต์
ในภาวะปกติ แมวและสุนัขจะกินจนได้พลังงานครบตามความต้องการ เจ้าของก็มักให้อาหารตามคำแนะนำการให้อาหารบนบรรจุภัณฑ์ ซึ่งก็คือให้ตามพลังงาน อาหารที่มีพลังงานสูงกว่าจึงให้ในปริมาณกรัมที่น้อยกว่า ดังนั้นปริมาณโภชนะในอาหารแต่ละกรัมเพียงอย่างเดียวจึงยังไม่พอ สิ่งที่สำคัญคือสัตว์ได้รับโปรตีน แร่ธาตุ และวิตามินเท่าใดขณะที่ได้พลังงานครบตามความต้องการประจำวัน
นี่คือเหตุผลที่แนวทางโภชนาการของ FEDIAF ให้ค่าแนะนำโภชนะทั้งต่อวัตถุแห้ง 100 กรัม และต่อพลังงานใช้ประโยชน์ได้ 1,000 kcal ค่าต่อวัตถุแห้งคำนวณโดยสมมติความหนาแน่นพลังงานระดับหนึ่ง เมื่อพลังงานของอาหารสูงกว่าค่าที่สมมติไว้ การดูค่าต่อวัตถุแห้งจะทำให้เข้าใจผิด และควรใช้ค่าต่อหน่วยพลังงานแทน
ตัวอย่าง
ตัวเลขต่อไปนี้เป็นเพียงตัวอย่าง สำหรับค่าขั้นต่ำจริง โปรดดูแนวทาง FEDIAF ฉบับปัจจุบัน อาหารเดิมของเรามีพลังงานใช้ประโยชน์ได้ 3,500 kcal และโปรตีนรวม 22 เปอร์เซ็นต์ต่อกิโลกรัม คิดเป็น 220 / 3.5 หรือโปรตีนประมาณ 63 g ต่อ 1,000 kcal เมื่อเพิ่มไขมัน อาหารใหม่มีพลังงาน 3,900 kcal ต่อกิโลกรัม โดยโปรตีนรวมยังคงเป็น 22 เปอร์เซ็นต์ ตอนนี้โปรตีนต่อ 1,000 kcal คือ 220 / 3.9 หรือประมาณ 56 g
แม้ฉลากจะไม่เปลี่ยน แต่โปรตีนที่สุนัขได้รับต่อวันลดลงประมาณ 11 เปอร์เซ็นต์ ในอาหารสำหรับสุนัขที่เคลื่อนไหวน้อยและต้องการพลังงานต่ำ ส่วนต่างนี้อาจทำให้โปรตีนต่ำกว่าค่าขั้นต่ำได้ แร่ธาตุ วิตามิน และกรดอะมิโนก็เช่นเดียวกัน ทุกสูตรที่เพิ่มไขมันจำเป็นต้องตรวจโภชนะอื่นต่อหน่วยพลังงานใหม่อีกครั้ง
คุณใช้สมการใดคำนวณพลังงาน
ความยากอย่างหนึ่งของการทำงานต่อหน่วยพลังงานคือ พลังงานของอาหารไม่ได้วัดโดยตรง แต่ประมาณด้วยสมการ วิธีที่ใช้กันทั่วไปมีสองวิธี ค่าแฟกเตอร์ Atwater ดัดแปลงใช้ค่าพลังงานคงที่สำหรับโปรตีน ไขมัน และคาร์โบไฮเดรต ส่วนสมการ NRC 2006 เริ่มจากพลังงานรวมและประมาณการย่อยได้จากเยื่อใยหยาบ
ทั้งสองวิธีอาจให้ผลต่างกันสำหรับอาหารชนิดเดียวกัน ในอาหารพรีเมียมที่ย่อยได้สูง ค่าแฟกเตอร์ Atwater ดัดแปลงมักประมาณพลังงานต่ำกว่าความจริง ในตัวอย่างของเรา หากอาหารที่คำนวณด้วย Atwater ได้ 3,900 kcal คำนวณด้วยสมการ NRC ได้ 4,100 kcal โปรตีนต่อ 1,000 kcal จะลดจาก 56 g เหลือประมาณ 54 g ในสูตรที่ใกล้ขีดจำกัด ส่วนต่างนี้อาจทำให้อาหารที่ดูผ่านเกณฑ์กลายเป็นไม่ผ่าน จึงสำคัญที่ต้องรู้ว่าใช้สมการใด และเผื่อส่วนเผื่อความปลอดภัยไว้สำหรับค่าที่ใกล้ขีดจำกัด
นอกจากนี้ยังมีการคำนวณบนฉลาก คำแนะนำการให้อาหารบนบรรจุภัณฑ์อ้างอิงจากพลังงานของอาหาร หากประมาณพลังงานต่ำเกินไป คำแนะนำจะบอกให้เจ้าของให้อาหารมากกว่าที่สุนัขต้องการ ซึ่งนำไปสู่น้ำหนักเพิ่มในระยะยาว หากประมาณพลังงานสูงเกินไป สุนัขจะได้อาหารไม่พอ ดังนั้นการประมาณพลังงานไม่ได้กำหนดเพียงความเพียงพอของโภชนะ แต่ยังกำหนดปริมาณที่เจ้าของใส่ชามทุกวันด้วย การทดลองให้อาหารแบบง่ายกับสุนัขไม่กี่ตัวก่อนออกผลิตภัณฑ์ใหม่จะแสดงให้เห็นว่าปริมาณในคำแนะนำนั้นสมจริงหรือไม่
แมวไม่ใช่สุนัข
แมวเป็นสัตว์กินเนื้ออย่างแท้จริงและมีความต้องการต่างจากสุนัข แมวต้องการโปรตีนสูงกว่า สร้างทอรีนเองได้ไม่เพียงพอ และต้องได้รับกรดอะราคิโดนิกและวิตามิน A ในรูปที่สร้างไว้แล้ว การดัดแปลงสูตรอาหารสุนัขที่ใช้วัตถุดิบพืชเป็นหลักมาใช้กับแมวจึงไม่ใช่แค่การเปลี่ยนสัดส่วน
ลูกสุนัขและลูกแมวก็ต้องให้ความใส่ใจเป็นพิเศษ ในช่วงเจริญเติบโต ความต้องการพลังงาน โปรตีน และแร่ธาตุสูงกว่าสัตว์โต ในลูกสุนัขพันธุ์ใหญ่ ทั้งค่าขั้นต่ำและค่าสูงสุดของแคลเซียมล้วนสำคัญ แคลเซียมที่มากเกินไปมีความเกี่ยวข้องกับปัญหาการพัฒนาของโครงกระดูกในพันธุ์ใหญ่ที่โตเร็ว ดังนั้นในอาหารลูกสุนัข ควรจำกัดทั้งอัตราส่วนแคลเซียมต่อฟอสฟอรัสและระดับแคลเซียมรวมไปพร้อมกัน
ข้อจำกัดของการเอ็กซ์ทรูด
อาหารเม็ดแห้งผลิตด้วยการเอ็กซ์ทรูด สูตรจึงต้องเข้ากับเงื่อนไขการผลิตนอกเหนือจากความต้องการทางโภชนาการ ต้องมีระดับแป้งระดับหนึ่งเพื่อให้เม็ดอาหารพองตัวและคงรูป ไขมันส่วนหนึ่งเติมเป็นสารเคลือบหลังการเอ็กซ์ทรูด และปริมาณไขมันที่เคลือบได้ก็มีขีดจำกัด ระดับเนื้อสัตว์และไขมันที่สูงมากอาจทำให้เกิดปัญหาในเครื่องเอ็กซ์ทรูดเดอร์และทำให้เม็ดอาหารแตกร่วน
ความน่ากินก็เป็นข้อจำกัดเช่นกัน แมวโดยเฉพาะไวต่อกลิ่นและเนื้อสัมผัสของอาหารมาก อาหารที่สมบูรณ์แบบบนกระดาษแต่สัตว์ไม่ยอมกินก็ไม่มีประโยชน์ ด้วยเหตุนี้จึงมักกำหนดระดับสารเพิ่มความน่ากินและไขมันเคลือบไว้คงที่ในสูตร แล้วปรับวัตถุดิบอื่นให้เหมาะสมรอบค่าเหล่านั้น
แก้สูตรต่อหน่วยพลังงาน
OptiFormula ช่วยให้คุณคำนวณสูตรอาหารแห้งและอาหารเปียกที่ผ่านโปรไฟล์ FEDIAF ไปพร้อมกับข้อจำกัดด้านโปรตีน ไขมัน การย่อยได้ และการเอ็กซ์ทรูด สมการอัตราส่วนโภชนะทำให้จำกัดโภชนะต่อหน่วยพลังงานได้ และคงอัตราส่วนอย่างแคลเซียมต่อฟอสฟอรัสไว้ในการแก้สูตรทุกครั้ง เมื่อสัดส่วนไขมันหรือเนื้อสัตว์เปลี่ยน ความเพียงพอของโภชนะอื่นต่อหน่วยพลังงานก็จะถูกตรวจโดยอัตโนมัติ
ฉลากอาหารสัตว์เลี้ยงพูดเป็นเปอร์เซ็นต์เสมอ แต่แมวและสุนัขกินตามพลังงาน การแก้สูตรต่อหน่วยพลังงานเปลี่ยนค่าบนฉลากให้เป็นโภชนะที่สัตว์ได้รับจริง
