เช้าวันหนึ่ง ฟาร์มแห่งหนึ่งโทรมาว่า ผลผลิตน้ำนมลดลงมาสองวันแล้ว และโคกินอาหารที่รางอย่างไม่ค่อยกระตือรือร้น สูตรอาหารไม่ได้เปลี่ยน รายการโหลดเครื่องผสมยังเหมือนเดิม วัตถุดิบก็เหมือนเดิม ถามไปไม่กี่ข้อก็ได้เรื่องราว สุดสัปดาห์ที่ผ่านมาฝนตก มีการเปิดหน้าใหม่ในบังเกอร์พืชหมัก และหน้านั้นเปียกกว่าหน้าเดิมอย่างเห็นได้ชัด สูตรบนกระดาษไม่เปลี่ยน แต่อาหารที่อยู่ตรงหน้าโคตอนนี้เป็นอีกสูตรหนึ่งแล้ว
อาหารผสมครบส่วน (TMR) ให้อาหารหยาบและอาหารข้นรวมกันเป็นส่วนผสมเดียว ทุกคำเหมือนกัน การเลือกกินลดลง และกระเพาะรูเมนทำงานสม่ำเสมอขึ้น ประโยชน์ทั้งหมดนี้ขึ้นกับเงื่อนไขเดียว คือส่วนผสมที่ไปถึงรางต้องตรงกับส่วนผสมที่คำนวณไว้ บทความนี้ว่าด้วยจุดที่เงื่อนไขนั้นล้มเหลว และสิ่งที่คุณทำได้
ทุกอย่างเริ่มที่วัตถุแห้ง
ปริมาณน้ำในอาหารหยาบแปรปรวนมาก ข้าวโพดหมักอาจมีวัตถุแห้งตั้งแต่ 28 ถึง 38 เปอร์เซ็นต์ หญ้าแห้งอัลฟัลฟาอยู่ระหว่าง 85 ถึง 90 เปอร์เซ็นต์ และผลพลอยได้แบบเปียกอาจต่ำกว่า 20 เปอร์เซ็นต์ ความต้องการและค่าโภชนะคำนวณบนฐานวัตถุแห้ง แต่เครื่องผสมโหลดตามน้ำหนักสด ปริมาณวัตถุแห้งคือสะพานเชื่อมระหว่างสองสิ่งนี้ และหากสะพานไม่มั่นคง ทุกอย่างในการคำนวณก็ไม่มั่นคงตามไปด้วย
ตัวอย่าง: โคที่ให้นมวันละ 30 ลิตร
ตัวเลขด้านล่างเป็นเพียงตัวอย่างและทำให้ง่ายขึ้นแล้ว สูตรอาหารของฝูงจริงขึ้นกับแบบจำลองความต้องการ ระยะการให้นม ไขมันและโปรตีนในน้ำนม และผลวิเคราะห์ของอาหารที่มีอยู่
ลองดูโคน้ำหนักประมาณ 650 kg ในช่วงกลางระยะให้นม ให้นมวันละ 30 ลิตร ไขมัน 3.8 เปอร์เซ็นต์ และโปรตีน 3.2 เปอร์เซ็นต์ โคแบบนี้กินวัตถุแห้งประมาณวันละ 22 kg ความต้องการพลังงานสุทธิเพื่อการดำรงชีพและการให้นมรวมกันประมาณ 32 Mcal NEL หารด้วยวัตถุแห้ง 22 kg สูตรอาหารต้องมีประมาณ 1.45 Mcal NEL ต่อวัตถุแห้งหนึ่ง kg
สมมติว่าสูตรมีสามส่วนประกอบ คือ ข้าวโพดหมัก 25 kg ที่วัตถุแห้ง 32 เปอร์เซ็นต์ หญ้าแห้งอัลฟัลฟา 4 kg ที่ 88 เปอร์เซ็นต์ และอาหารข้น 12 kg ที่ 89 เปอร์เซ็นต์ บนฐานวัตถุแห้ง คิดเป็นจากพืชหมัก 8.0 kg จากอัลฟัลฟา 3.5 kg และจากอาหารข้น 10.7 kg รวม 22.2 kg และสัดส่วนอาหารหยาบต่ออาหารข้นประมาณ 52 ต่อ 48 บนกระดาษ ทุกอย่างลงตัว
เมื่อพืชหมักเปียกขึ้น
กลับมาที่หน้าที่เปิดหลังฝนตก สมมติว่าวัตถุแห้งลดลงเหลือ 28 เปอร์เซ็นต์ เมื่อโหลดพืชหมัก 25 kg เท่าเดิม เครื่องผสมจะให้วัตถุแห้งจากพืชหมัก 7.0 kg แทน 8.0 วัตถุแห้งรวมลดลงเหลือ 21.2 kg อาหารหยาบลดลงต่ำกว่าครึ่งหนึ่งของสูตร และสมดุลของพลังงานและเยื่อใยก็เปลี่ยนไป โคอาจดูอิ่ม แต่สูตรขาดวัตถุแห้งไปหนึ่งกิโลกรัม
การแก้ไขที่ถูกต้องคือเพิ่มปริมาณการโหลดให้เข้ากับวัตถุแห้งใหม่ การให้วัตถุแห้ง 8.0 kg เท่าเดิมจากพืชหมักที่ 28 เปอร์เซ็นต์ ต้องใช้น้ำหนักสดประมาณ 28.6 kg สำหรับฝูงโค 100 ตัว คิดเป็นพืชหมักเพิ่มขึ้นประมาณ 360 kg ต่อการโหลดหนึ่งครั้ง ไม่ใช่ตัวเลขเล็กๆ และคุณจะหาไม่ได้ด้วยการเดา
นี่คือจุดที่เราเห็นการสูญเสียมากที่สุดในภาคสนาม หากไม่ตรวจวัตถุแห้งของพืชหมักทุกสัปดาห์ และทันทีที่เปิดหน้าใหม่ แม้สูตรที่คำนวณมาอย่างดีก็จะกลายเป็นอีกสูตรหนึ่งภายในไม่กี่วัน การวัดง่ายๆ ด้วยไมโครเวฟหรือวิธีอบแห้งยังดีกว่าไม่วัดเลย
ทำให้ผลวิเคราะห์อาหารหยาบเป็นปัจจุบัน
วัตถุแห้งไม่ใช่ตัวแปรเดียว ข้าวโพดหมักจากแปลงเดียวกันมีแป้ง NDF และการย่อยได้ต่างกันตามช่วงเวลาเก็บเกี่ยว พันธุ์ และปี ค่าจากฐานข้อมูลเป็นจุดเริ่มต้นที่ดี แต่สูตรอาหารจริงของฝูงต้องใช้ผลวิเคราะห์อาหารหยาบและพืชหมัก OptiFormula TMR ให้คุณใช้ผลเหล่านี้ร่วมกับค่าในฐานข้อมูลอาหาร
เลือกแบบจำลองความต้องการให้ถูก
โคนม โคเนื้อ ลูกโคและโคสาว แกะ แพะ และกระบือมีความต้องการต่างกัน และแบบจำลองต่างกันก็คำนวณความต้องการเหล่านั้น OptiFormula TMR ใช้แบบจำลอง NASEM 2021, NASEM 2016, INRA 2018, CVB และ NRC 2007 แต่ละแบบจำลองแสดงพลังงานและโปรตีนในหน่วยต่างกัน แบบหนึ่งใช้พลังงานสุทธิและโปรตีนใช้ประโยชน์ได้ อีกแบบใช้หน่วยของตัวเอง ดังนั้นเมื่อเปรียบเทียบสองสูตร ต้องแน่ใจว่าคำนวณด้วยแบบจำลองเดียวกัน การระบุแบบจำลองไว้ในรายงานสูตรช่วยหลีกเลี่ยงความสับสนนี้
เยื่อใยคือเข็มขัดนิรภัยของรูเมน
วิธีเพิ่มพลังงานที่ง่ายที่สุดคือเพิ่มอาหารข้น แต่ก็มีขีดจำกัด เมื่อเยื่อใยที่มีประสิทธิภาพ หมายถึง NDF ที่มีประสิทธิภาพทางกายภาพ (peNDF) ซึ่งกระตุ้นการเคี้ยวและการเคี้ยวเอื้อง ลดลง pH ในรูเมนจะลดลงและความเสี่ยงต่อภาวะเลือดเป็นกรดเพิ่มขึ้น หลายแหล่งแนะนำ NDF จากอาหารหยาบประมาณ 19 ถึง 21 เปอร์เซ็นต์ของวัตถุแห้งเป็นขีดล่าง ตัวเลขที่แน่นอนขึ้นกับแบบจำลองและฝูงของคุณ สิ่งสำคัญคือตั้งขีดจำกัดนี้เป็นข้อจำกัด และไม่ยอมให้ OptiFormula ซื้อพลังงานโดยแลกกับเยื่อใย
เครื่องผสมเองก็มีส่วนในเรื่องนี้ หากผสม TMR นานเกินไป ฟางและหญ้าแห้งจะถูกหั่นสั้นเกินไป เยื่อใยที่ดูเพียงพอในผลวิเคราะห์จะสูญเสียผลเพราะอนุภาคเล็กลง เวลาผสมและลำดับการโหลดสำคัญพอๆ กับตัวสูตร
อ่านปริมาณการกินและต้นทุนไปพร้อมกัน
วิธีที่ชัดเจนที่สุดในการดูต้นทุนของสูตรคือต้นทุนต่อตัวต่อวัน ซึ่งแสดงตรงๆ ว่าในสองสูตรที่ตอบความต้องการเท่ากัน สูตรใดถูกกว่า สำหรับสัตว์ที่ให้นม ต้องมีอีกขั้นหนึ่ง คือรายได้หักต้นทุนอาหาร หรือ IOFC หากในตัวอย่างของเราขายน้ำนมได้ลิตรละ 18 TRY และสูตรอาหารมีต้นทุน 12 TRY ต่อวัตถุแห้งหนึ่ง kg รายได้จากน้ำนมต่อโคต่อวันจะเป็น 540 TRY ต้นทุนอาหารประมาณ 266 TRY และ IOFC ประมาณ 274 TRY ตัวเลขเหล่านี้ก็เป็นเพียงตัวอย่างเช่นกัน แต่แสดงตรรกะให้เห็น สูตรที่ถูกกว่าแต่ทำให้ผลผลิตน้ำนมลดลงอาจทำให้ IOFC ลดลงด้วย
ปริมาณการกินวัตถุแห้งก็อยู่ในภาพเดียวกัน สูตรที่ดูสมบูรณ์แบบบนกระดาษแต่ต้องการวัตถุแห้งมากกว่าที่โคกินได้ ย่อมใช้ไม่ได้ในทางปฏิบัติ ใน OptiFormula TMR ปริมาณการกินวัตถุแห้ง ต้นทุนต่อตัวต่อวัน และ IOFC จะแสดงพร้อมกันสำหรับทุกสูตร
จากกระดาษสู่รางอาหาร
สูตรที่คำนวณไว้นำไปใช้จริงผ่านรายการโหลดเครื่องผสม ซึ่งแสดงว่าต้องโหลดอาหารแต่ละชนิดกี่กิโลกรัม เมื่อวัตถุแห้งของพืชหมักเปลี่ยน รายการก็ต้องอัปเดตด้วย ในตัวอย่างข้างต้น ส่วนต่าง 360 kg จะเกิดซ้ำทุกวันที่ไม่ได้อัปเดตรายการ
ด้านสิ่งแวดล้อมของสูตรอาหารก็ถูกพูดถึงมากขึ้นเรื่อยๆ องค์ประกอบของสูตรมีผลโดยตรงต่อการผลิตมีเทนและการขับไนโตรเจนและฟอสฟอรัส OptiFormula TMR คำนวณค่าเหล่านี้ด้วย คุณจึงเห็นได้ว่าในสองสูตรที่ราคาเท่ากัน สูตรใดสร้างภาระต่อสิ่งแวดล้อมน้อยกว่า
กลับไปที่ฟาร์มที่โทรมา สิ่งที่แก้ปัญหาไม่ใช่สูตรใหม่ แค่วัดวัตถุแห้งของพืชหมักและอัปเดตรายการโหลดก็เพียงพอ TMR ที่ดีเริ่มจากการคำนวณที่ดี และทำงานต่อไปได้ด้วยการวัดที่แม่นยำและการโหลดที่ถูกต้อง
