แคลเซียม ฟอสฟอรัส และคุณภาพเปลือกไข่ในไก่ไข่

ในฝูงไก่ไข่อายุหกสิบห้าสัปดาห์ สัดส่วนไข่ร้าวและไข่แตกเพิ่มขึ้นอย่างชัดเจนภายในไม่กี่สัปดาห์ โรงคัดไข่ร้องเรียน และเจ้าของฟาร์มโทษอาหาร วิธีแก้แรกที่นึกถึงคือเพิ่มแคลเซียมในอาหาร และมักทำแบบนั้นจริงๆ บางครั้งได้ผล บางครั้งไม่มีอะไรเปลี่ยน คุณภาพเปลือกไข่ไม่ได้เป็นผลของโภชนะตัวเดียว แต่มาจากปริมาณที่แม่ไก่กิน รูปแบบของแคลเซียม และสมดุลกับฟอสฟอรัส ทั้งหมดรวมกัน

กรัม ไม่ใช่เปอร์เซ็นต์

ความต้องการของแม่ไก่ไข่แสดงเป็นกรัมต่อวัน เปอร์เซ็นต์แคลเซียมในอาหารเป็นเครื่องมือในการตอบสนองความต้องการนั้น และขึ้นกับว่าแม่ไก่กินเท่าไร อาหารสูตรเดียวกันจะให้แคลเซียมในปริมาณต่างกันเมื่อการกินเปลี่ยนไป

ลองดูตัวอย่าง (ตัวเลขในที่นี้เป็นเพียงตัวอย่างเพื่อการอธิบาย) เป้าหมายในช่วงปลายการให้ไข่คือแคลเซียม 4.5 กรัมต่อตัวต่อวัน ในฤดูใบไม้ผลิแม่ไก่กินอาหารวันละ 115 กรัม แคลเซียมในอาหารประมาณ 3.9 เปอร์เซ็นต์จึงเพียงพอ เมื่อถึงฤดูร้อน การกินลดลงเหลือ 105 กรัม ด้วยอาหารสูตรเดิม แม่ไก่แต่ละตัวได้รับแคลเซียมประมาณ 4.1 กรัมต่อวัน ขาดจากเป้าหมาย 0.4 กรัม เพื่อรักษาเป้าหมายไว้ ต้องเพิ่มแคลเซียมในอาหารเป็นประมาณ 4.3 เปอร์เซ็นต์

เมื่อหินปูนมีแคลเซียม 38 เปอร์เซ็นต์ ช่องว่างนี้หมายถึงต้องเพิ่มหินปูนในอาหารอีกประมาณหนึ่งหน่วย หินปูนราคาถูก ผลต่อต้นทุนจึงน้อย แต่โภชนะอื่นในสูตรจะเจือจางลงเล็กน้อย ดังนั้นในสูตรฤดูร้อน ต้องปรับพลังงานและกรดอะมิโนให้สอดคล้องกับการกินต่อวันด้วย

ประเด็นสำคัญตรงนี้คือการวัดการกินอย่างสม่ำเสมอ นักโภชนาการที่ไม่รู้ปริมาณการกินอาหารต่อวันในโรงเรือน ก็ไม่รู้จริงๆ ว่าให้แคลเซียมไปเท่าไร หลายบริษัทเตรียมสูตรไว้หลายสูตรสำหรับฝูงของตนตามระดับการกิน และสลับใช้เมื่อการกินเปลี่ยนไป

ขนาดอนุภาคหินปูน

การสร้างเปลือกไข่ส่วนใหญ่เกิดขึ้นตอนกลางคืน ขณะที่แม่ไก่ไม่ได้กินอาหาร แคลเซียมที่ใช้ในช่วงนั้นมาจากกระดูก หรือจากหินปูนเม็ดหยาบที่ละลายช้าๆ ในกึ๋น ผงหินปูนละเอียดละลายเร็วและช่วยความต้องการตอนกลางคืนได้น้อย อนุภาคหยาบจะค้างอยู่ในกึ๋นหลายชั่วโมงและค่อยๆ ปล่อยแคลเซียมตลอดคืน

ด้วยเหตุนี้จึงแนะนำให้แคลเซียมส่วนหนึ่งในอาหารไก่ไข่มาจากหินปูนเม็ดหยาบหรือเปลือกหอยนางรม ซึ่งมักมีขนาดไม่กี่มิลลิเมตร และเพิ่มสัดส่วนเม็ดหยาบขึ้นเมื่อฝูงอายุมากขึ้น วิธีปฏิบัติในการคำนวณสูตรคือกำหนดหินปูนละเอียดและหินปูนหยาบเป็นวัตถุดิบสองตัวแยกกัน และตั้งขีดจำกัดล่างของสัดส่วนหินปูนหยาบในหินปูนทั้งหมด นี่คือข้อจำกัดเชิงสัดส่วน และโปรแกรมจะรักษาสัดส่วนนั้นไว้ขณะให้แคลเซียมด้วยวิธีที่ถูกที่สุด

ทำไมเราจึงลดฟอสฟอรัส

การเพิ่มฟอสฟอรัสในฝูงที่มีปัญหาเปลือกไข่อาจดูสมเหตุสมผล แต่หลายครั้งต้องทำตรงกันข้าม เมื่อฟอสฟอรัสในเลือดสูง การดึงแคลเซียมออกจากกระดูกมาใช้สร้างเปลือกจะยากขึ้น ดังนั้นในโปรแกรมไก่ไข่ จึงลดฟอสฟอรัสที่ใช้ประโยชน์ได้ลงทีละขั้นเมื่อฝูงอายุมากขึ้น

สูตรที่ใช้ไฟเตสต้องระวังเป็นพิเศษในจุดนี้ เมื่อใส่ค่าเมทริกซ์ฟอสฟอรัสและแคลเซียมของไฟเตสลงในสูตร ฟอสฟอรัสที่ใช้ประโยชน์ได้จริงในอาหารอาจต่างจากที่ปรากฏบนกระดาษ ต้องพิจารณาขนาดการใช้ไฟเตส ปริมาณไฟเตตในอาหาร และค่าเมทริกซ์ของผู้จำหน่ายไปพร้อมกัน การจำกัดสัดส่วนแคลเซียมต่อฟอสฟอรัสด้วยสมการเป็นวิธีที่ง่ายที่สุดในการรักษาสมดุลนี้ทุกครั้งที่คำนวณสูตร

รากฐานวางไว้ก่อนเริ่มไข่

ปัญหาเปลือกไข่ในช่วงปลายการให้ไข่ส่วนหนึ่งย้อนกลับไปถึงวิธีที่ฝูงเข้าสู่การให้ไข่ ไม่กี่สัปดาห์ก่อนไข่ฟองแรก แม่ไก่จะเริ่มสร้างเนื้อเยื่อกระดูกชนิดพิเศษภายในกระดูกเพื่อเก็บสะสมแคลเซียม เนื้อเยื่อนี้เป็นแหล่งสำรองแคลเซียมที่ดึงมาใช้ได้อย่างรวดเร็วระหว่างการสร้างเปลือกตอนกลางคืน ฝูงที่ได้อาหารไก่สาวแคลเซียมต่ำจนถึงวันเริ่มไข่จะสร้างแหล่งสำรองนี้ได้ไม่ดี

ด้วยเหตุนี้หลายโปรแกรมจึงใช้อาหารก่อนไข่ (pre-lay) ในช่วงสั้นๆ ก่อนไข่ฟองแรก โดยมีแคลเซียมสูงกว่าอาหารไก่สาวแต่ต่ำกว่าอาหารไก่ไข่ จังหวะการเปลี่ยนก็สำคัญ ถ้าเปลี่ยนเร็วเกินไป ไก่สาวจะได้รับแคลเซียมสูงก่อนที่ไตจะพร้อม ถ้าเปลี่ยนช้าเกินไป ไข่ฟองแรกๆ ต้องใช้แคลเซียมจากกระดูก การผูกการเปลี่ยนไว้กับน้ำหนักตัวของฝูงและสัดส่วนไก่ที่เริ่มไข่แล้ว แทนที่จะใช้ปฏิทิน จะให้ผลที่ปลอดภัยกว่า

สาเหตุนอกเหนือจากอาหาร

ไม่ใช่ทุกปัญหาเปลือกไข่ที่มาจากอาหาร การขาดวิตามินดี โรคอย่างหลอดลมอักเสบติดต่อ อุณหภูมิในโรงเรือนสูง และความเครียด ก็ทำให้คุณภาพเปลือกไข่เสียได้เช่นกัน เมื่อเกิดความเครียดจากความร้อน แม่ไก่จะหอบ คาร์บอนไดออกไซด์ในเลือดลดลง และมีไบคาร์บอเนตสำหรับสร้างเปลือกน้อยลง ในกรณีนี้การเพิ่มแคลเซียมในอาหารเพียงอย่างเดียวจะไม่ช่วย ต้องทบทวนการระบายอากาศ การกินน้ำ และสุขภาพฝูงไปพร้อมกัน

การเก็บและการจัดการไข่ก็สำคัญ ความถี่ในการเก็บไข่ ความลาดเอียงของพื้นกรง และการส่งต่อบนสายพาน ล้วนมีผลโดยตรงต่อการแตก การตรวจจุดเหล่านี้ก่อนเปลี่ยนอาหารช่วยป้องกันการเปลี่ยนสูตรโดยไม่จำเป็นได้

รักษาทุกอย่างให้สมดุลในสูตร

ในการคำนวณสูตรอาหารไก่ไข่ แคลเซียม ฟอสฟอรัส สัดส่วนหินปูนหยาบ และเมทริกซ์ไฟเตส เป็นตัวแปรที่ต้องพิจารณาพร้อมกัน ใน OptiFormula คุณกำหนดสัดส่วนแคลเซียมต่อฟอสฟอรัสได้ด้วยสมการสัดส่วนโภชนะ และกำหนดสัดส่วนหินปูนหยาบกับหินปูนละเอียดได้ด้วยข้อจำกัดเชิงสัดส่วน เมื่อคำนวณสูตรใหม่เพราะการกินเปลี่ยนไป สมดุลเหล่านี้จะคงอยู่เอง

การตอบสนองอย่างรวดเร็วเมื่อไข่ร้าวเพิ่มขึ้นเป็นเรื่องธรรมดา แต่การตรวจดูก่อนว่าแม่ไก่กินจริงเท่าไร แคลเซียมมาในรูปแบบใด และฟอสฟอรัสอยู่ที่ระดับไหน มักนำไปสู่การแก้ปัญหาที่ยั่งยืนกว่า