[{"data":1,"prerenderedAt":44},["ShallowReactive",2],{"blog-pelet-kalitesi-recete-th":3},[4,6,8,10,12,14,16,18,20,22,24,26,28,30,32,34,36,38,40,42],{"p":5},"ที่โรงงานอาหารสัตว์แห่งหนึ่ง สูตรอาหารไก่เนื้อระยะรุ่นถูกเปลี่ยนเพราะได้ข้าวโพดและ DDGS ล็อตราคาดีเข้ามา ข้าวสาลีลดลงและไขมันเพิ่มขึ้นเล็กน้อย ต้นทุนต่อตันลดลงและทุกคนพอใจ สองสัปดาห์ต่อมา ทีมภาคสนามของผู้เลี้ยงครบวงจรส่งรูปจากโรงเรือนมา รางอาหารเต็มไปด้วยผง ไก่เลือกกินเม็ดและทิ้งผงไว้ และปริมาณการกินแกว่งขึ้นลง ทีมผลิตโทษสายการอัดเม็ด แต่สายการผลิตไม่ได้เปลี่ยน สูตรต่างหากที่เปลี่ยน",{"h2":7},"อะไรทำให้อาหารเม็ดยึดเกาะกัน",{"p":9},"ความทนทานของอาหารเม็ดขึ้นกับหลายปัจจัย ได้แก่ ความละเอียดของการบด อุณหภูมิและเวลาในการปรับสภาพ คุณภาพไอน้ำ ความหนาของดาย และการทำให้เย็น แต่วัสดุที่ปัจจัยทั้งหมดนี้กระทำต่อก็คือสูตร วัตถุดิบบางชนิดช่วยยึดเม็ดไว้ตามธรรมชาติ บางชนิดทำให้เม็ดแตก",{"p":11},"ข้าวสาลีเป็นตัวยึดเกาะที่ดีเพราะมีกลูเตน ข้าวบาร์เลย์และกากเมล็ดพืชน้ำมันบางชนิดก็ช่วยคุณภาพเม็ดเช่นกัน ข้าวโพดเป็นตัวยึดเกาะที่อ่อนกว่า ไขมันที่เติมในเครื่องผสมในระดับสูงจะเคลือบผิวอนุภาค ทำให้การยึดเกาะจากไอน้ำและแป้งอ่อนลง และทำให้เม็ดเปราะ ผลพลอยได้ที่มีเยื่อใยสูงบางชนิดก็อาจลดคุณภาพเม็ดได้ ขึ้นกับระดับการใช้",{"h2":13},"ผงมีราคาเท่าใดในโรงเรือน",{"p":15},"ลองดูตัวอย่าง ตัวเลขเป็นเพียงตัวอย่าง ด้วยสูตรเดิม สัดส่วนผงในอาหารที่ไปถึงโรงเรือนอยู่ที่ประมาณ 10 เปอร์เซ็นต์ ด้วยสูตรใหม่ เพิ่มขึ้นเป็น 25 เปอร์เซ็นต์ ไก่เนื้อกินอาหารเม็ดได้อย่างมีประสิทธิภาพกว่าผงมาก เมื่อเป็นอาหารผง ไก่ใช้เวลาที่รางอาหารนานขึ้น อาหารหกมากขึ้น และใช้พลังงานมากขึ้นเพื่อน้ำหนักเท่าเดิม ในตัวอย่างนี้ สมมติว่าอัตราแลกเนื้อแย่ลง 0.04 จุด",{"p":17},"สำหรับไก่เนื้อที่จับขายที่น้ำหนักมีชีวิต 2.5 kg อัตราแลกเนื้อที่แย่ลง 0.04 จุดหมายถึงอาหารเพิ่มขึ้น 0.1 kg ต่อตัว ที่ราคาอาหาร 15 TRY ต่อกิโลกรัม คิดเป็นต้นทุนเพิ่ม 1.5 TRY ต่อตัว สมมติว่าสูตรใหม่ลดต้นทุนลง 120 TRY ต่อตัน สำหรับอาหารประมาณ 4.2 kg ที่ไก่แต่ละตัวกิน การประหยัดนี้คิดเป็นประมาณ 0.5 TRY เงิน 0.5 TRY ที่ประหยัดได้บนกระดาษจึงกลายเป็นการสูญเสีย 1.5 TRY ในโรงเรือน",{"h2":19},"นำการยึดเกาะเข้ามาไว้ในสูตร",{"p":21},"วิธีหนึ่งในการจัดการเรื่องนี้คือมองคุณภาพเม็ดเหมือนเป็นโภชนะตัวหนึ่ง โรงงานบางแห่งให้คะแนนคุณภาพเม็ดแก่วัตถุดิบแต่ละชนิดตามประสบการณ์ของตนเองหรือแหล่งข้อมูลที่ตีพิมพ์ ข้าวสาลีได้คะแนนสูง ข้าวโพดได้คะแนนปานกลาง และไขมันที่เติมในเครื่องผสมได้คะแนนติดลบ จากนั้นกำหนดค่าขั้นต่ำของค่าเฉลี่ยถ่วงน้ำหนักของคะแนนไว้ในสูตร OptiFormula จะลดต้นทุนแต่ไม่ยอมให้คุณภาพเม็ดต่ำกว่าระดับที่กำหนด",{"p":23},"คะแนนเหล่านี้ไม่ใช่ค่าทางวิทยาศาสตร์ที่แม่นยำ และแต่ละโรงงานต้องปรับให้เข้ากับสายการผลิตของตน แต่แม้ระบบคะแนนง่ายๆ ก็เพียงพอที่จะหยุดไม่ให้สูตรค่อยๆ ทำลายคุณภาพเม็ดโดยไม่มีใครสังเกต วิธีตรวจสอบคะแนนคือวัดดัชนีความทนทานของเม็ด (PDI) หลังเปลี่ยนสูตรทุกครั้ง แล้วเปรียบเทียบผลกับคะแนน",{"p":25},"ความสัมพันธ์ระหว่างสูตรกับสายการผลิตเป็นไปทั้งสองทาง สูตรที่ยึดเกาะไม่ดีอาจชดเชยได้บางส่วนด้วยการเพิ่มอุณหภูมิปรับสภาพ แต่จะเพิ่มต้นทุนพลังงานและเร่งการสูญเสียวิตามินและเอนไซม์บางชนิด คุณภาพเม็ดจึงเป็นเรื่องที่ทีมผลิตและทีมสูตรต้องดูร่วมกัน การประหยัดของทีมหนึ่งไม่ควรกลายเป็นต้นทุนของอีกทีม",{"p":27},"ควรพิจารณาความละเอียดของการบดไปพร้อมกับการเปลี่ยนสูตรด้วย เมื่อใช้ข้าวโพดแทนข้าวสาลีมากขึ้น การบดข้าวโพดให้ละเอียดขึ้นช่วยรักษาคุณภาพเม็ดได้ระดับหนึ่ง แต่การบดละเอียดมากอาจทำให้การพัฒนาของกึ๋นในสัตว์ปีกอ่อนลงและเพิ่มต้นทุนการบด วิธีที่น่าเชื่อถือที่สุดในการหาความละเอียดที่เหมาะสมคือผลิตแบทช์ทดลองหนึ่งหรือสองแบทช์ แล้วติดตามความทนทานของเม็ดและผลในโรงเรือน",{"h2":29},"ควรเติมไขมันที่ไหน",{"p":31},"ในอาหารพลังงานสูง การเติมไขมันทั้งหมดในเครื่องผสมเป็นวิธีปฏิบัติที่ทำลายคุณภาพเม็ดมากที่สุดอย่างหนึ่ง หลายโรงงานเติมไขมันส่วนหนึ่งในเครื่องผสม และเติมส่วนที่เหลือเป็นสารเคลือบหลังอัดเม็ด การกำหนดค่าสูงสุดของไขมันในเครื่องผสมและกำหนดไขมันเคลือบเป็นวัตถุดิบแยก เป็นวิธีปฏิบัติที่นำการแบ่งนี้เข้ามาไว้ในสูตร OptiFormula จะให้ไขมันรวมครบตามความต้องการ โดยคงสัดส่วนในเครื่องผสมไว้ต่ำกว่าขีดจำกัด",{"h2":33},"สิ่งที่ไม่วัดก็จัดการไม่ได้",{"p":35},"ดัชนีความทนทานของเม็ดเป็นการทดสอบง่ายๆ ที่บอกว่าเม็ดคงสภาพได้ดีเพียงใดระหว่างการขนถ่ายและการขนส่ง ตัวอย่างที่เก็บหลังเครื่องทำให้เย็นจะถูกหมุนในเวลาที่กำหนด แล้ววัดสัดส่วนเม็ดเต็มที่เหลืออยู่บนตะแกรง การทดสอบนี้ทุกกะและหลังเปลี่ยนสูตรทุกครั้งช่วยจับปัญหาได้ก่อนไปถึงโรงเรือน",{"p":37},"ยังมีช่องว่างระหว่างค่าที่วัดได้ที่โรงงานกับสัดส่วนผงในอาหารที่ไปถึงโรงเรือน การขนส่ง การปล่อยออกจากถังเก็บ และสายส่งอาหาร ล้วนทำให้เม็ดแตก การเก็บตัวอย่างจากรางอาหารในโรงเรือนเป็นครั้งคราวเพื่อวัดผงจึงมีคุณค่าในการทำความเข้าใจว่าผลที่โรงงานสัมพันธ์กับสิ่งที่เกิดขึ้นในภาคสนามอย่างไร",{"h2":39},"วัดต้นทุนให้ถูกที่",{"p":41},"ใน OptiFormula สามารถจัดการคุณภาพเม็ดเป็นค่าที่กำหนดให้วัตถุดิบและเป็นข้อจำกัดในสูตรได้ ไขมันที่เติมในเครื่องผสมและไขมันเคลือบสามารถกำหนดเป็นวัตถุดิบแยกและจำกัดด้วยข้อจำกัดอัตราส่วน จากนั้นราคาเงาจะแสดงว่าข้อจำกัดคุณภาพเม็ดทำให้สูตรมีต้นทุนเพิ่มเท่าใด ตัวเลขนี้ทำให้ทีมผลิตและทีมสูตรคุยกันบนตัวเลขเดียวกัน",{"p":43},"สูตรที่ถูกที่สุดคือสูตรที่ยังถูกที่สุดเมื่อไปถึงโรงเรือน การทำให้คุณภาพเม็ดเป็นส่วนหนึ่งของสูตรเป็นวิธีที่ง่ายที่สุดในการทำให้มั่นใจว่าเงินทุกลีราที่ประหยัดได้ที่โรงงานจะไม่สูญหายในภาคสนาม",1794234591590]